شهرمن M.I.S

مسجدسلیمان (پارسوماش)زادگاه کورش واولین شهر پارسی تبار

آرشیو

موضوع بندی


سه شنبه 27 اردیبهشت ماه سال 1384
دوشعرازغلام رضوی
------نعل وارونه ------ اجل ندارم جز ماه که آسمان را به کول گرفته وچارنعل می تازد ونعل وارونه می زند! خونی ی ستارگان ام که بی سازمی رقصند و هم بی سازمی میرند! کفری آفتاب ام ودل خور ازبامدادنیم بندش ----- ------ خروس خسته--- باگلویی بادکرده چندی این خروس خسته به خواند و صبح نیاید؟ صبح ؟ نه به بانگ خروس می آید ونه شب به پارس سگ !
9:32 PM \| اردشیر \| شعرنو \| نظرات [1]


دوشنبه 26 اردیبهشت ماه سال 1384


09:04 AM \| اردشیر \| عکس \| نظرات [1]


پنجشنبه 15 اردیبهشت ماه سال 1384

نمیدانم پس ازمرگم چه خواهم شد نمیخواهم بدانم کوزه گرازخاک اندامم چه خواهدساخت ولی بسیارمشتاقم که ازخاک گلویم سوتکی سازد گلویم سوتکی باشد بدست کودکی گستاخ وبازیگوش و او یکریز وپی درپی دم خویش رابرگلویم سخت بفشارد وخواب خفتگان خفته راآشفته سازد بدین سان بشکنددرمن سکوت مرگبارم را.. دکترشریعتی
12:51 PM \| اردشیر \| یادداشتها \| نظرات [1]


چهارشنبه 14 اردیبهشت ماه سال 1384
یادگار
پس از زندگی کردن و تولید مثل بشر می خواهد یادبودی از خود به جای گذارد، شاید به این دلیل که او حقیقتا وجود داشته است. او یادگاری روی چوب، روی سنگ یا روی زندگیهای دیگر افراد میکند. این آرزوی عمیق در هر کسی وجوددارد. از بچه ای که کلمات رکیک در یک جایگاه عمومی می نویسد تا بودایی که تصویرش را در مغز یک نژاد نقش میکند ... جان اشتاین بک
09:57 AM \| اردشیر \| یادداشتها \| نظرات [3]


دوشنبه 12 اردیبهشت ماه سال 1384
مانده دلان
من پراکنده شدم ماپراکنده شدیم مست آواز هَزاران در باغ چوگلسرخ ز‌‌ ِ بُن بی خبردست پدرکنده شدیم دیرگاهی ست که از رویش عرفانی گلها در باغ خبری نیست که نیست نه صدایی ز پایی ونه آوازرسایی ز جایی نه طلوعی ز خورشیدخروشان برای دل درمانده به راهی ریزش بارانی به علف زاران سوخته ازحسرت آهی آسمان رابنگر ابرهاتاروپراکنده شدند سایه هاخسته ودرمانده شدند مادران چشم به درخانه عبوس وغمگین انتظاربچه های به ره مدرسه وامانده شدند چه عجب حال وهوایی است خدایابنگر خواب می بینم من یاکه دربیداری مبتلای دل درمانده شدم من پراکنده شدم ¤¤غلام رضایی میرقاید
08:11 AM \| اردشیر \| شعرنو \| نظرات [3]


دوشنبه 12 اردیبهشت ماه سال 1384
۱۰کیلومتری مسجدسلیمان - دوراه لالی -عید۸۴
-----عمر----- ------------------- درین صحرا وین سبزه ها که بی هوش اند صحبت که از عمر است پس جوانی ام کجا خفته ست آن مژه های بهار و راه که می رفتم در این صحرا --------- هرمزعلیپور -----
07:56 AM \| اردشیر \| عکس \| نظرات [1]


جمعه 9 اردیبهشت ماه سال 1384
ابیات بختیاری
یکی ازشادترین ابیاتی که بختیاری هادرمراسم عروسی ازآن استفاده می کنندورواج داردبیت های (( دوالالی ))است که زنان ودختران بصورت دسته جمعی همراه باسازودهل توشمال می خوانندوشادی می کننددوالالی راوابستگان واقوام دامادمی خوانندودراین آوازهامعمولامخاطب دامادمی باشد.شایدبااین ابیات می خواهنداحترام وتوجه به دامادومردخانواده رایادآورشده وشان اورادرنزدوابستگان عروس بالاببرند.درکناردوالالی برای عروس نیز (( آهای گل ))خوانده می شود.علاوه براین درمجالس ومراسم شادی مانندعروسی ویاختنه سوران بیت های ((شیرین شیرین ))ویا((المان المان ))هم کاربردداردضمن اینکه گوگریوه ها لالایی ها دی بلال مستم مستم کوهویر واویلا برزیگری و...هریک بنوعی بیانگرجنبه های دیگری اززندگی بختیاری ومالامال ازشرح دوری ها غم ها شادی هاومشکلات زمانه است وبیانگرتلفیق پاک شعروموسیقی بازندگی وارزشهای قومی وفرهنگی آنهاست وهربیت آنها مالامال ازمضامین ومحتوای غنی فرهنگی می باشدبختیاری هادرقالب ابیات خودباطبیعت صحبت می کنند. شادی می کنند. عزاداری می کنندکارمی کنندکوچ می کنندودرهمه جاوهمه حال صادقانه وبدون آلایش احساس خودابیان می کنند
5:24 PM \| اردشیر \| شعر محلی \| نظرات [2]


چهارشنبه 7 اردیبهشت ماه سال 1384

روز می وزد برضیافت های روشن آب ودلدادگان صبح همچنان مسموم انضباط خویشند من ازکدام گلوی زاده می شوم وقتی همه ی آوازها نای تعزیت دارند! مادرم همیشه می گفت: تمثال هامقدس اند من می خواستم قلب کوچکم راقاب بگیرم اما اکنون برصخره هامی بینم که مردان مقدس شمشیرهارارهاکرده وبه جستجوی سپیده ی صبح سرگردانند. (( یارمحمداسدپور))
09:36 AM \| اردشیر \| شعرنو \| نظرات [0]


چهارشنبه 7 اردیبهشت ماه سال 1384
دوست
هرگاه که ازجورروزگارورسوایی میان مردمان درگوشه ای تنهابربینوایی خوداشک می ریزم وگوش ناشنوای آسمان رابافریادهای بی حاصل خویش آزارمی دهم برخودمی نگرم وبراقبال بدحویش نفرین می فرستم وآرزومی کنم که ای کاش چون دیگری بودم که دلش ازمن امیدوارتروقامتش موزون ترودوستانش بیشتراست وای کاش هنراین یک وشکوه وشوکت آن دیگری ازآن من بودودراین اوصاف چنان خودرامحروم می بینم که حتی ازآنچه بیشترین نصیب رابرده ام کمترین خرسندی احساس نمی کنم امادرهمین حال که خودراچنین خواروحقیرمی بینم ازبخت نیک حالی به یادتومی افتم وآن گاه روح من همچون چکاوک سحرخیزبامدادان ازخاک تیره اوج گرفته وبردروازه بهشت سرودمی خواندوبایادعشق توچنان دولت ومنزلتی به من رومی کندکه شان سلطانی به چشمم خوارمی آیدوازسودای مقام خودباسلاطین عاردارم شکسپیر
09:30 AM \| اردشیر \| یادداشتها \| نظرات [2]

تعداد بازدیدکنندگان : 196470

عناوین آخرین یادداشت ها

پست الکترونیکی email: miscityardeshir@yahoo.com

لوگو