آن شنیدم که عاشقی جان‌باز                وعـظ گفتی به‌خطـه شیراز

ناگهـان روستائیـی نـادان                 خالی از نور دیده و دل و جان

ناتراشیده هیـکل و ناراست                 همچو غولی از آن میان برخاست

گفت ای مقتـدای اهل سخــن             غـم کارم بخـور که امشب مـن

خـرکی داشتم چگونه خری               خری آراسته به‌هر هنری

یک دم آوردم آن سبک رفتار              بـه‌تفرج میانه بازار

ناگهانش زمن بدزدیدند               زین جماعت بپرس اگر دیدند

پیر گفتا بدو که‌ای خرجو             بنشین یک زمان و هیچ مگـو

پس ندا کرد سوی مجلسیان             که اندرین طایفه ز پیر و جوان

هرکه با عشق در نیامیــزد             زین میانه به‌پای برخیزد

ابلهـی همچو خــر کریه ‌لقا             زود برجست از خـری برپـا

پیر گفتش توئی که در یاری            دل نبستی به‌عشـق؟ گفت آری

بانگ برداشت گفت ای خـردار            هان خرت یافتـم بیار افسار

                                       عراقی

این جهان بر مثال مرداری است
کرکسان گرد او هزار هزار
این مر  آن  را  زند همی مخلب
آن   مر این  را همی زند منقار
آخرالامر  بر پرند همه
وز همه باز ماند این مردار

                   حکیم سنایی غزنوی

اسطوره ها از ارکان فرهنگی هرقوم وتباری می باشند وتوسط افراد آفریده نمی شوندو در پیشینه  وگذر تاریخ هرسرزمین شکل می گیرندامافردوسی شاعر بزرگ پارسی سرا با کلام شیوای خود براستی اصالت وتبار وتاریخ فرهنگ وارزشهای غنی ایران را در قالب اسطوره های انسانی به شکلی باشکوه واعجاز آمیز انعکاس داده است .با توجه به تاکید این شاعر گرانمایه برخردوحکمت بی مناسبت نیست در روز ملی فردوسی با کلام او هم ساز شدن          

   کنــون تا چه داری بیار از خرد  *    که گوش نیوشنده زو برخــورد

  خــــرد افسر شهریــاران بـــود *    خــــرد زیــور نـامداران بــــود

  خـــــرد زنده جـاودانی شنـاس *    خـــرد مـایه زندگانی شناس

   کسی کو ندارد خرد را ز پیش *     دلش گردد از کرده خویش ریش

  هشیــوار دیــوانه خوانـــــد ورا  *     همان خویش بیگانه خواند ورا  

 ازویـی بهـردوسـرای ارجمنــد*    گسسته خـردپــای داردبه بنــد

 خردچشم جانست چون بنگری *    تـوبی چشم شادان جهان نسپری

 همیشه خــرد را تو دستــور دار *    بــدو جــانب از ناســزا دور دار

 زهر دانشی چـون سخن بشنـوی *    ز آمـوختن یک زمــان نغنــوی

 چــو دیدار یابی به شاح سخن *    بــــدانی که دانش نیــــاید بـه بن

                                                        فردوسی

=== مهر ایران زمین ====

اگر ایران بجز ویران سرا نیست
من این ویران سرا را دوست دارم
اگر تاریخ ما افسانه رنگ است
من این افسانه ها را دوست دارم
نوای نای ما گر جانگدازست
من این نای و نوا را دوست دارم
اگر آب و هوایش دلنشین نیست
من این آب و هوا را دوست دارم
به شوق خار صحراهای خشکش
من این فرسوده پا را دوست دارم
من این دلکش زمین را می پرستم
من این روشن سما را دوست دارم
اگر بر من ز ایرانی رَوَد زور
من این زورآزما را دوست دارم
اگر آلوده دامانید اگر پاک
من ای مردم شما را دوست دارم

شعر از پژمان بختیاری

حکیمی راپرسیدند:چندین درخت نامور که خدای عزوجل آفریده است و برومند هیچ یک را آزاد نخوانند مگر سرو را که ثمره یی ندارد .دراین چه حکمت است؟

گفت : هردرختی را ثمره معین است که به وقتی معلوم به وجودآن تازه آید و گاهی به عدم آن پژمرده شود و سرو را هیچ از این نیست و همه وقت خوش است و این است صفت آزادگان!

                                  برگرفته ازگلستان سعدی

به سرو گفتند چرا میوه نمی آری              بگفتا که آزادگان تهی دستند

                                                                        ناصرخسرو

زیبایی های بهار مسجدسلیمان
---------------
به خوزستان زمستان راچه کاراست            که درمسجدسلیمان نوبهاراست
صلازدبامنش باغ وبهاران                 که بلبل چون گلم برشاخساراست
نگارین دخترطبعی است بامن             که ازهرسو هزارش خواستگاراست
ندانم دل سپردن باکدامین              که یک دل دارم ودلبرهزاراست
غمی چون کوه پس قلعه است بامن                   ازآن سیل سرشکم آبشاراست
دراینجاچشم چاه نفت ایران                چه چشمی کزکرم چون چشمه ساراست
بلی این کان وکانون طبیعت                 هنوزدست دل گوهرنثاراست
به نخلستان صلای کامرانی است               که نخل ازشهدکارون کامکاراست
به تبریزاست یخبندان واینجا               چه آبی وهوایی خوشگواراست
به چشمک انعکاس رودکارون               توگویی نرگس مخموریاراست
به سان آسمان پرستاره                 شب کارون چه پرنقش ونگاراست
به سحرآمیزی کارون اگرهست             گذشت وسرگذشت روزگاراست
نه تنهاحوزه مسجدسلیمان                 که دنیاازسلیمان یادگاراست
به نیکی کوش تاجاویدمانی               که نیکی ازصفات کردگاراست
دراینجاسیلسودوثروت نفت             چوکارون تل وگنجی شاهواراست
امیدنسل آینده است وایران              بدین سرمایه اش امیدواراست
مراپیرانه سرباری ببخشید                 که اینم ازجوانان انتظاراست
اگرچه بعدمن زین مهمانی             به روی میزبانان شرمساراست
ولیکن میزبان راهم ستم نیست              که خودمهمان شعرشهریاراست.