|
باتوجه به گرفتاری های روزمره فرصتی نبود تا مطلبی در مورد یکصدمین سال تهیه کنم از این رو به ناچار دست به دامان نوشته های قبلی خودم شدم
صدسال
صدسال است که نفت این اکسیرزندگی بخش از این شهراستخراج می شودیک قرن است که لوله های قطوراین طلای سیاه را مکیده وبه دوردست ها
می برند.هرلحظه ی این یک قرن دلارهای سبز ازاین شهرجاری است تا آن دورترها را آبادکندپیاده روها راسنگفرش کند خانه ها راگرم کندوزندگی پرزرق وبرقی برای ساکنین آن دورها به ارمغان بیاوردغافل ازآنکه دخترک معصوم ما تنها نظاره می کند ومردان بیکارمایوسانه وباچشمان منتظر به امروز خود وفردای بی فرجام فرزندان خودفکرمی کنند.
...
چه گواراست این نفت
چه زلال است این مایع
مردم بالادست چه خدایی دارند
...
اما تنها این زیر زمین شهرمان نیست که به دوردست سرازیراست دیگر نوبت روی زمین شده حالا سرمایه های انسانی است که ناخواسته رخت سفرمی بندند وشهررویاهایشان رابسوی کسب آینده ای برای خودوخانواده ترک می کنندانسانهای بزرگی که نه تنها دراین شهرزاده شدندبلکه ساخته شدند.هرروز هرهفته فوج عظیمی ازاین جماعت عطای شهروخاطرات آن رابه لقایش می بخشندتابلکه حداقل بدیهیات زندگی راجایی دیگربیابند.ومسجدسلیمان است که هرروزتنهاترازپیش می شود
دوست داشتنی اما تنها - عزیراما بی کس - دارا اما ندار
سالهاست دچارش هستیم.صدسال
...
و چه سخت بود بیدلی را ، ساختن خانه ای در دل.
و این دل بینهایت، چه جای کوچکی بود برای این خانه بس عزیز
...
اینجا، هر چه هست، جز با صداقت او و کلام و نقشهای او، حوض بی ماهیست.
شاید مزرعه ای باشد با زاغچه ای بر سر آن
زاغچه ای که هیچکس جدی نگرفتش .
اینجا را هدیه اش میکنم. به آنکس که برای سبدهای پرخوابمان، سیب آورد.
حیف که برای خوردن آن سیب، تنها بودیم . چقدر هم تنها ...(سهراب سپری)
یک قرن گذشت ...
....
مردمان سر رود آب رامی فهمند
اما...
دریغا مردمان سررود تشنه اند وبی آب . گرچه سرشارازعشقنداما حداقل امکانات زندگی را ندارند گرچه خون گرمند اما خانه های گرم وراحت ندارندوگرچه دلهاشان صاف وصیقلی است اما پیاده رو سنگفرش شده ای را ندارندواگرچه وگرچه درروزگاری همه اینها راداشتندوچه خوب داشتند
--
پنجم خرداد روز فوران اولین چاه نفت خاورمیانه است
روز تولد مسجدسلیمان
روز تولد اولین شرکت شهر خاورمیانه
وشایدروز حیات دوباره پارسو ماش
آری این دیار ماست
درکشاکش روزگار
((که شب از یک بوسه می میرد
وسحرگاه بایک بوسه دیگر بدنیامی آید))
روزمسجدسلیمان
وشاید...
روز نیک بختی یا سیه بختی
روز وفورنعمت یا فلاکت
روز دستیابی به منابع خدادادی
روز رونق وکامیابی
ویا زوال وفرسودگی وغریبانه به تاریخ واصل شدن....
یغمای خوان پرزرق وبرق طبیعت
کنتراست مکنت و فقر
آری سهم ما اینست
سهم من
سهم شهرمن
((سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست
و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست ))
واینک سهم ما
دل سپردن به غرور گذشته هاست ...
یا درارقام گنگ چند درهزارنفت؟؟!!
کارگری خسته وعرق ریزان
آکنده ازتلخی های پنهان
پیرزنی نفس نفس زنان تعدادی نان در گوشه چادردارد
و سروصدای بچه ها که ازمدرسه برمی گرداند
در کوچه های تنگ وباریک
آنها (( به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد
به زوال زیبای گلها در گلدان
به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای
و به آواز قناری ها
که به اندازه یک پنجره می خوانند ))
آری این مسجدسلیمان است
خاکش طلاو خاکروبه اش بلا
به نفس افتاده ازجور ایام
سرشار محبت مردمانی باصفا
((که دلهاشان به اندازه یک عشق است))
با هزاران امید درهزارتوی سرنوشت
و......
سهم ما این است
***
چاه نفت
شایداین چاه که نفتش اکنون
برمی افروزدفانوسی درجنگل سرد
به شب خاموش کومه ی روستامردی
روزگاری بوده ست
جای اطراق ستوران ز شاهی
که به اردوگاهی
به خیال سفردورودرازیش به سر
باب فتحی ز یک قلعه ی بگشوده بودپیشاپیش
شایداین چاه که نفت اش اکنون
برمی افروزد
مشعل گرم المپیکی رادرمیدان
روزگاری بوده ست
عرصه رزم دلاورمردی
که تن خونینش
خفتگاهی فرورفته به تقدیرجفا
==== شعراز غلام رضایی میرقاید----- |
